เล่าเรื่องเมืองคอน

เวป"เล่าเรื่องเมืองคอน"กลอนทุกบท ประพันธ์พจน์เชิดชูอนุสรณ์ ภูมิปัญญาเก่าค้นคนเมืองคอน ทุกบทตอนภูมิใจในผลงาน หากลอกเลียนแอบอ้างไปวางขาย ขอให้กลายร่างดับลับสงขาร แต่หากมุ่งเจตนาวิชาการ ขอผลงานโด่งดังทั้งฟ้าไกล พนมมืออธิษฐานพยานข้าฯ ด้วยศรัทธาธาตุยอดทองอย่าหมองไหม้ ปู่แห่งข้าฯที่บ้าน"ศาลต้นไทร" หากมันไซร้คิดย่ำยีหมายบีฑา ขอให้ความสิ้นหวังจงบังเกิด โคตรกำเนิดหมอบลงตรงเท้าข้าฯ หากแม้นมันเรื่องรักษ์ทรงศักดา ขอให้ฟ้าลงฑัณฑ์ถึงบรรลัย..สาธุ ...อัง 22-1-54

เล่าเรื่องเมืองคอน 55

posted on 02 Apr 2012 02:11 by kondt1 in Nakhon

"บอกยน" หรือ "ตะบันหมาก"

อาวุธของคุณย่า
ยังจำได้ติดตาจนวันนี้...
ประกาศดัง-ดังฟังให้ดี
ที่บ้านฉันนี้เรียก...บอกยน...

นามนั้น"ตะบันหมาก"
คนชรามากใช้ได้ผล
ไม่มีฟันเคี้ยวหมาก...เหลือจะทน
อิทธิพลวัฒนธรรมไทย...สมัยนานมา

กระบอกทองเหลืองสลักลาย
ไว้ต้อนรับมิตรสหายทุกถ้วนหน้า
"ตายอน"เอาไว้ยน...คนชรา
ที่บ้านย่าฉันนี้...มีให้ชม...................อัง 26-3-55

ตะบันหมาก เป็นกระบอกทองเหลือง มีวัสดุด้ามยาว ปลายแบนทำหน้าที่คล้ายสิ่ว เอาไว้สำหรับตำลงไปในกระบอกให้แหลก เหมาะสำหรับคนชรา ที่ไม่สามารถเคี้ยวหมากแก่ได้ ภาษาถิ่นใต้เรียกตะบันหมาก ว่า ยอนหมากหรือ ยอน กระบอกที่ทำด้วยทองเหลืองจัดเป็นยอนสำหรับผู้มีอันจะกิน หากเป็นชาวบ้านทั่วไปอาจใช้กระบอกไม้ไผ่เล็กๆ เส้นผ่าศูนย์กลางรอบนอกไม่เกิน 1 นิ้ว เหล็กที่ไว้ตำหมากกับยอน เรียกว่า ตายอน

ชาวไทยนิยมกินหมากกับพลู (และปูนแดง) โดยมากจะนำใบพลูที่ไม่แก่ หรืออ่อนจนเกินไป มาทาด้วยปูนแดง แล้วกินกับหมากที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เคี้ยวด้วยกัน จะมีน้ำหมากสีแดง ซึ่งจะต้องบ้วนทิ้ง การกินหมากทำให้ฟันดำ แต่ปากแดง ในสมัยโบราณ ชาวไทยทั้งหญิงชาย ตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงวัยชรา ล้วนแต่กินมากทั้งสิ้น ส่วนต้นหมากนั้น เป็นพืชที่ขึ้นง่าย พบได้ทั่วไปในสวน หาหมากกินได้ไม่ยาก

***ข้อมูลเพิ่มเติม

Comment

Comment:

Tweet